Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Duane Michals - The Adventures of Constantine Cavafy










Ο ΔΕΜΕΝΟΣ ΩΜΟΣ

Είπε που χτύπησε σε τοίχον ή που έπεσε.
Μα πιθανόν η αιτία νά ‘ταν άλλη
του πληγωμένου και δεμένου ώμου.

Με μια κομμάτι βίαιη κίνησιν,
απ’ ένα ράφι για να κατεβάσει κάτι
φωτογραφίες που ήθελε να δει από κοντά,
λύθηκεν ο επίδεσμος κι έτρεξε λίγο αίμα.

Ξανάδεσα τον ώμο, και στο δέσιμο
αργούσα κάπως. γιατί δεν πονούσε,
και μ’ άρεζε να βλέπω το αίμα. Πράγμα
του έρωτός μου το αίμα εκείνον ήταν.

Σαν έφυγε ηύρα στην καρέγλα εμπρός,
ένα κουρέλι ματωμένο, απ’ τα πανιά,
κουρέλι που έμοιαζε για τα σκουπίδια κατ’ ευθείαν.
και που στα χείλη μου το πήρα εγώ,
και που το φύλαξα ώρα πολλή –
το αίμα του έρωτος στα χείλη μου επάνω.




ΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

Θά ‘ναι μόλις είκοσι δυο ετών.
Κι όμως εγώ είμαι βέβαιος που, σχεδόν τα ίσα
χρόνια πρωτύτερα, το ίδιο σώμα αυτό το απήλαυσα.

Δεν είναι διόλου έξαψις ερωτισμού.
Και μοναχά προ ολίγου μπήκα στο καζίνο.
δεν είχα ούτε ώρα για να πιω πολύ.
Το ίδιο σώμα εγώ το απήλαυσα.

Κι αν δεν θυμούμαι, που – ένα ξέχασμά μου δεν σημαίνει.

Α τώρα, να, που κάθησε στο διπλανό τραπέζι
γνωρίζω κάθε κίνηση που κάμνει – κι απ’ τα ρούχα κάτω
γυμνά τα’ αγαπημένα μέλη ξαναβλέπω.





ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1908

Τον χρόνο εκείνον βρέθηκε χωρίς δουλειά.
και συνεπώς ζούσεν απ’ τα χαρτιά,
από το τάβλι, και τα δανεικά.

Μια θέσις, τριώ λιρών τον μήνα, σε μικρό
χαρτοπωλείον του είχε προσφερθεί.
Μα την αρνήθηκε, χωρίς κανένα δισταγμό.
Δεν έκανε. Δεν ήτανε μισθός γι’ αυτόν,
νέον με γράμματ’ αρκετά, και είκοσι πέντ’ ετών.

Δυο, τρία σελίνια την ημέρα κέρδιζε, δεν κέρδιζε.
Από χαρτιά και τάβλι τι να βγάλει το παιδί,
στα καφενεία της σειράς του, τα λαϊκά,
όσο κι αν έπαιζ’ έξυπνα, όσο κι αν διάλεγε κουτούς.
Τα δανεικά, αυτά δα ήσαν κ’ ήσαν.
Σπάνια το τάληρο εύρισκε, το πιο συχνά μισό,
κάποτε ξέπεφτε και στο σελίνι.

Καμιά εβδομάδα, ενίοτε πιο πολύ,
σαν γλύτωνεν απ’ το φρικτό ξενύχτι,
δροσίζονταν στα μπάνια, στο κολύμβι το πρωί.

Τα ρούχα του είχαν ένα χάλι τρομερό.
Μια φορεσιά την ίδια πάντοτ’ έβαζε, μια φορεσιά
πολύ ξεθωριασμένη κανελιά.

Α μέρες του καλοκαιριού του εννιακόσια οκτώ,
απ’ το είδωμά σας, καλαισθητικά,
έλειψ’ η κανελιά ξεθωριασμένη φορεσιά.

Το είδωμά σας τον εφύλαξε
όταν που τά ‘βγαζε, που τά ‘ριχνε από πάνω του,
τ’ ανάξια ρούχα, και τα μπαλωμένα εσώρουχα.
Κ’ έμενε ολόγυμνος. άψογα ωραίος. ένα θαύμα.
Αχτένιστα, ανασηκωμένα τα μαλλιά του.
τα μέλη του ηλιοκαμένα λίγο
από την γύμνια του πρωϊού στα μπάνια, και στην παραλία.




ΘΥΜΗΣΟΥ, ΣΩΜΑ…

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κι εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή – και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες – πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κοίταζαν.
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.










Ο Αμερικανός φωτογράφος Duane Michals δημιούργησε μια σειρά από φωτογραφικές σπουδές πάνω σε ποιήματα του Καβάφη, χρησιμοποιώντας τον ηθοποιό Joel Grey (που έπαιζε τον κομπέρ στο Cabaret) και μερικούς νεαρούς ηθοποιούς.
Εμφανίζει τον ποιητή να ζει τα ποιήματά του στους δρόμους μιας αμερικανικής πόλης.

3 σχόλια:

flamencologio είπε...

Προσωπικώς δεν θα διάλεγα τον Τζόελ Γκρέι γι\αυτή τη φωτογράφιση. Αλλά de gustibus et de coloribus non disputandum est!

Σ.Π.Ρ. είπε...

Είχα δει την έκθεση στη Θεσσαλονίκη.
Οι φωτογραφίες του αποπνέουν ερωτισμό άσχετα με το σεξουαλικό προσανατολισμό του καθενός και το σημαντικότερο είναι ότι θα μπορούσαν να είναι ο καθρέφτης του Καβάφη.
Δεν είναι τυχαία ένας από τους μεγαλύτερους φωτογράφους.

jb είπε...

Αγαπητέ Σ.Π.Ρ. συμφωνώ απολύτως, αν και ο Flamenco Λόγιος έχει τις ενστάσεις του. Πάντως κάνε μια βόλτα μέχρι το blog του, θαρρώ πως έχει κάνει κι αυτός μια σχετική ανάρτηση.